INSTYTUT

Z historii IFW

Instytut Filologii Rosyjskiej (obecnie Instytut Filologii Wschodniosłowiańskiej) został utworzony 1 października 1975 roku na skutek przekształcenia Zakładu Filologii Rosyjskiej działającego poprzednio w strukturze Instytutu Filologii Obcych. Na stanowisko Dyrektora Instytutu powołano doc. dr hab. Gabrielę Olak-Porębinę, która to stanowisko piastowała przez wiele lat. Kolejnymi dyrektorami instytutu byli prof. dr hab. Stanisław Poręba, doc. dr hab. Michał Blicharski, prof. dr hab. Henryk Fontański, prof. dr hab. Halina Mazurek, doc. dr hab. Barbara Stempczyńska.

Na Instytut składały się wówczas cztery zakłady naukowe: Zakład Historii Literatury Rosyjskiej (kierował nim prof. dr hab. Zbigniew Barański), Zakład Literatury Rosyjskiej XX Wieku (kier. — doc. dr hab. Gabriela Olak-Porębina), Zakład Językoznawstwa Rosyjskiego (kier. — doc. dr hab. Michał Blicharski), Zakład Metodyki Nauczania Języka Rosyjskiego (kier. — dr Eleonora Benedycka). W chwili utworzenia Instytutu zatrudniał on — poza doc. Porębiną — samodzielnych pracowników, którzy dojeżdżali do Sosnowca z Uniwersytetu Wrocławskiego i WSP w Opolu. Wkrótce stopień doktora habilitowanego uzyskał Stanisław Poręba i sfinalizowanych zostało kilka doktoratów. Po kilku latach oba zakłady literaturoznawcze połączone zostały w jeden, zaś wyodrębniono nowe. W latach 80. kilka osób uzyskało stopnie doktora habilitowanego (H. Fontański, H. Mazurek, B. Stempczyńska, P. Fast) oraz obroniono kilkanaście doktoratów.

Awanse naukowe oraz rozwój badań nad wyspecjalizowanymi dziedzinami wiedzy doprowadziły do wyodrębnienia kolejnych jednostek naukowych. Powstały takie nowe zakłady: Zakład Języka Rosyjskiego, Zakład Historii Literatury Rosyjskiej, Zakład Dydaktyki Języka Rosyjskiego, Zakład Rosyjsko-Polskiego Językoznawstwa Konfrontatywnego, Zakład Teorii Literatury i Przekładu. Na fali przemian powstały także w Instytucie nowe specjalności dydaktyczne, na skutek czego zmieniono nazwę na Instytut Filologii Wschodniosłowiańskiej.

Znaczącą rolę w rozwoju naukowym Instytutu i jakości dydaktyki odgrywała zawsze biblioteka, której kolejne kierowniczki (pp. Zofia Durajowa, Grażyna Wilk, Beata Michta), uzyskując znaczące wsparcie władz Instytutu i borykając się wciąż z pogarszającą się sytuacją materialną umiały zgromadzić jeden z najlepszych księgozbiorów rusycystycznych w Polsce.